سنگفرش

قورباغه ها

Sat, 9 Aug 2008 08:17:10 GMT

مارها قورباغه ها را می خوردند و قورباغه ها غمگین بودند

قورباغه ها به لک لک ها شکایت کردند

لک لک ها مارها را خوردند و قورباغه ها شادمان شدند

لک لک ها گرسنه ماندند و شروع کردند به خوردن قورباغه ها

قورباغه ها دچار اختلاف دیدگاه شدند

عده ای از آنها با لک لک ها کنار آمدند و عده ای دیگر خواهان باز گشت مارها شدند

مارها باز گشتند و همپای لک لک ها شروع به خوردن قورباغه ها کردند

حالا دیگر قورباغه ها متقاعد شده اند که برای خورده شدن به دنیا می آیند

تنها یک مشکل برای آنها حل نشده باقی مانده است

اینکه نمی دانند توسط دوستانشان خورده می شوند یا دشمنانشان!

از منوچهر احترامی

امروز زندگی آغاز کن!

Sat, 9 Aug 2008 08:14:23 GMT

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی اگر سفر نکنی، اگر کتابی نخوانی، اگر به اصوات زندگی گوش ندهی، اگر از خودت قدردانی نکنی. به آرامی آغاز به مردن می‌کنی زمانی که خودباوری را در خودت بکشی، وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند. به آرامی آغاز به مردن می‌کنی اگر برده عادات خود شوی، اگر همیشه از یک راه تکراری بروی … اگر روزمرّگی را تغییر ندهی اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی، یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی. تو به آرامی آغاز به مردن می‌کنی اگر از شور و حرارت، از احساسات سرکش، و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وامی‌دارند و ضربان قلبت را تندتر می‌کنند، دوری کنی . .. .، تو به آرامی آغاز به مردن می‌کنی اگر هنگامی که با شغلت،‌ یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نکنی اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی اگر ورای رویاها نروی، اگر به خودت اجازه ندهی که حداقل یک بار در تمام زندگیت ورای مصلحت‌اندیشی بروی . . . - امروز زندگی را آغاز کن! امروز مخاطره کن! امروز کاری کن! نگذار که به آرامی بمیری! شادی را فراموش نکن!

پابلو نرودا شاعر
شیلیایی
ترجمه‌ی احمد شاملو

قناری

Mon, 2 Jun 2008 13:30:52 GMT

وقتی که دستای باد قفس قناری رو شکست .....

شوق پرواز رو نداشت...

وقتی که چلچله ها خبر فصل بهار رو می دادن......

عشق آوازو نداشت.....

دیگه آسمون واسش فرقی با قفس نداشت.....

واسه پرواز بلند تو پرش هوس نداشت....

شوق پرواز روی ابرا سوی جنگلای دور...دیگه رفته ازخیال اون پرنده صبور

اما لحظه ای رسید....... لحظه پریدن و رها شدن میون بیم و امید ....

لحظه ای که پر گرفت ، بغض دیوار رو شکست، نقش آسمون صبح میون چشاش نشست....

مرغ خسته پر کشید و افق روشن رو دید.....تو هوای تازه دشت به ستاره ها رسید

لحظه ای پاک و بزرگ دل به دریا زد و رفت ،با یه پرواز بلند تن به صحرا زد و رفت...................